دومین گام برای جلوگیری از ابتلا به آسیب های مغزی داخلی ، تغذیه ی مناسب است . مغز یکی از سیری ناپذیرترین اندام های بدن است و یک پنجم ( 20 درصد ) از کالری دریافتی بدن را مصرف می کند . شبکه ی گسترده ای از مویرگ های بسیار ریز ، مواد مغذی مورد نیاز را به مغز می رسانند ؛ به همین دلیل هر نوع گرفتگی کوچک در شبکه مویرگی مغز ، باعث ایجاد لخته ی خون و در نتیجه سکته ی مغزی می شود . بسته به اندازه و مکان شکل گیری لخته ی خون ، سکته ی مغزی می تواند عواقب فاجعه باری به همراه بیاورد یا آن قدر خفیف باشد که فرد حتی متوجه مشکلی نشود . به چنین سکته های مغزی گذرا و کوچکی ، « حمله ی ایسکمی گذرا » ( TIA)می گویند . شاید در حین حمله ی TIA مشکلی برای فرد ایجاد نشود ، اما تکرار این حملات به افت جدی عملکرد های شناختی مغز منتهی خواهد شد . یکی از عوارض شناخته شده ی مرتبط با حملات متعدد TIA ، « زوال عقل عروقی » یا « اختلال شناختی عروقی » ( Vascular dementia ) است که شیوع آن تقریبا شبیه به بیماری آلزایمر است .