سازمان فضایی اروپا در تعریف این پروژه نوشته بود که « ما معمولا آن ها ( فضانوردان ) را به 400 کیلومتر بالاتر ( ایستگاه فضایی بین المللی ) می فرستیم ، اما این شش فضا نورد قرار است 800 متر پایین تر درون غارهای صخره ای ساردینای ایتالیا بروند » . آن ها خدمه ی بین المللی مأموریتی بودند که به مدت شش شبانه روز در هفته ی دوم تیر 1395 در غاری عظیم واقع در جزیره ی مدیترانه ای متعلق به ایتالیا انجام شد . برای شبیه سازی بهتر این مأموریت ، هر کدام از خدمه به یک سازمان فضایی تعلق داشتند و نمایندگانی از سازمان فضایی اروپا ، ناسا ( دو فضانورد ) ، ژاپن ، چین و روسیه به این مأموریت ماجراجویانه پا گذاشته بودند .

محیط ناشناخته و فارغ از نور غارها که همیشه با اکتشاف و البته مخاطرات بسیار همراه است و حس محیط متفاوتی از لحاظ نور و صدا به کاوشگر می دهد ، بی شک یکی از محیط هایی است که می تواند برای فضا نوردانی که قراراست پا به دنیای ناشناخته بگذارند ، زمین تمرینی مناسبی باشد . پروژه « کیوز » که همان معنای غارها را می دهد ، مخففی است از سرواژه های « تمرین و سنجش ماجراجویی مشارکتی » به زبان انگلیسی . هدف اصلی از انجام مأموریت های کیوز درون غارها ، این است که فهمی بهتر از مشارکت فضانوردان با فرهنگ ها و مهارت های مختلف به دست بدهد . علاوه براین در مأموریت جدید ، فضانوردان تلاش کردند فناوری های جدیدی را به محک آزمایش بگذارند ؛ از جمله این فناوری ها می توان به ترسیم کننده ی هوشمندی اشاره کرد که نقشه ای سه بعدی از کاوش فضانوردان در غار را بر اساس سنجش های مبتنی بر عکاسی ترسیم می کند . همچنین یکی دیگر از این فناوری ها ، راه اندازی سامانه ی بدیع و قدرتمند ارتباطی ای بود که می تواند از دل 800 متر صخره هم پیام های ارتباطی را رد و بدل کند . مأموریت کیوز که تحت نظر سازمان فضایی اروپا انجام می شود در نوع خود یکی از بی بدیل ترین پروژه های شبیه سازی فضانوردی است .